Της αγάπης οι καρποί

Κρατώ στο χέρι το φιλί
και στην καρδιά το χάδι
ζητώ ανέμους με στοργή
βροχές ψυχής το βράδυ.

Κρατώ στο χέρι την καρδιά
στο μάτι δρέπω δάκρυ,
μα της αγάπης μαχαιριά
με καρτερεί στην άκρη.

Πως να αντέξω το φιλί;
γιατί ζητώ το χάδι;
γιατί ανθούς αναζητώ
σε μιας ψυχής λιβάδι;

Της μοναξιάς δρέπω καρπούς
στολίζω τους καημούς μου,
στο δέντρο κρέμονται ευχές
τα δώρα της ζωής μου.

Φιλί και χάδι οι φυλακές
στοργή και δάκρυ πίνω
τη αγκαλιάς τις αμυχές
μες στην καρδιά αφήνω.

Η αγάπη ...δένει

Η αγάπη είναι αυτή που δένει.

Δένει και σκλαβώνει τους ανθρώπους
και τελικά αυτοί την φτύνουν,
που...
αναζητώντας
την ελευθερία τους...

...υποκύπτουν τελικά στην σκλαβιά
της μοναξιάς τους.

Της μοναξιάς το θύμα

Χαμένες είναι οι στιγμές
καρτερική η αγάπη,
χαμένες είναι οι βροχές
στις θάλασσας τα βάθη.


Θάλασσα είναι η ψυχή
δακρύβρεχτος η νιότη
θάλασσα είναι η οργή
σου τρώει το συκώτι.


Μα της αγάπης οι στιγμές
ανθίζουν την μορφή της
μίας γυναίκας μοναχής
της μοναξιάς ο θύτης.


Στη μοναξιά λυτρώθηκε
δεν νιώθει πλέον πόνο
ψευδαίσθηση που όρισε
τον άνθρωπο τον μόνο.


Μισάντρας έγινε αυτή
ο άντρας μισογύνης
η μοναξιά αντρίεψε
στα πόδια της ωδύνης.


Κλεισμένος στέκει ο άνθρωπος
μέσα σ΄ένα καβούκι
δεν βγαίνει μήπως και φανεί
του πόνου νιο σεντούκι.


Με φόβο βλέπει και οργή
το κάθε νέο ταίρι
μα σύντομα βυθίζεται
στις μοναξιάς τα μέρη.


Έτσι σας λέω φίλοι μου
ΠΟΤΕ να μην δειλιάστε
και σαν θεριέψει η μοναξιά
σύντοφο αγκαλιάστε.


Στα τόσα ταίρια δεν μπορεί
θα έρθει μία αγάπη
φροντίστε την θεριέψτε την
απ της καρδιάς τα βάθη.


Ένα μωρό για να σταθεί
θα πέσει θα χτυπήσει
μα πάλι θ΄ανασηκωθεί
ποτέ δεν θα λυγίσει.


Μα οι μεγάλοι φίλοι μου
αυτοί γιατί λυγίζουν;
να μάθουν πρέπει απ΄τα μωρά
πριν στη ζωή βαδίζουν.

H αγάπη ...φέρνει

Η αγάπη φέρνει... και τι δεν φέρνει.

Αρχικά η αγάπη φέρνει δώρα.

Τα δώρα όμως όσο ωραία και αν είναι ,αναζητούν ανταπόδωση και δεν είναι η αγάπη αυτή που θα καθορίσουν μία αγάπη ανιδιοτελή. Προσφέρουν μεγάλη χαρά σε όσους προσφέρουν από την καρδιά τους αλλά και σε όσους δέχονται, αν και μερικούς τους σκλαβώνει η ανάγκη της ανταπόδωσης.

Η αγάπη φέρνει χαμόγελα.

Το χαμόγελο διακρίνεται σε ειρωνικό, χλευαστικό, χαρμόσυνο και τέλος χαμόγελο αγάπης.

Το τελευταίο χαμόγελο ξεκινάει από τα μάτια τα οποία εκπέμπουν τα ψυχικά σήματα αγάπης τα οποία μετάφερουν την αγάπη και αυτή είναι που ανταποδίδεται με όμοιο χαμόγελο αν η απέναντι ψυχή μπορεί να διακρίνει την ανιδιοτέλεια που υπάρχει σε αυτό.

Το ιδιοτελές χαμόγελο εκπέμπει από τα μάτια την ηθοποιεία που αναπτύσσει και εύκολα γίνεται αντιληπτό αν υπάρχει η ανάλογη διάκριση. Η διάκριση αυτή είναι ουσιαστικά η ικανότητα ψυχολόγησης του απέναντι την οποία πολλοί έχουν αναπτύξει είτε είναι ψυχολόγοι- ψυχίατροι είτε όχι.

Πολλοί όμως είναι απλά καχύποπτοι με αποτέλεσμα να βλέπουν παντού σκιές να τους κυνηγούν. Εγώ κάπου θα θυμηθώ τα λόγια του πνευματικού μου ο οποίος έλεγε "πρώτα να γνωρίζεις καλά τους άλλους και μετά να γίνεσαι καχύποπτος". Αυτό το αναφέρω γιατί ορισμένοι κρίνουν τους άλλους από το γεγονός του χαιρετισμού μιας καλημέρας η οποία μπορεί να μην βγαίνει από τα χείλη ανθρώπων γιατί απλά έχουν πόνο ψυχής και προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Η αγάπη φέρνει αγκαλιές.

Η αγκαλιά είναι μια έκφανση αγάπης η οποία μπορεί να είναι μεγαλύτερης αγάπης από το πιο θερμό φιλί. Ποιος από εσάς δεν ένιωσε την ζεστασιά μιας αγκαλιάς; Ποιος από σας ένιωσε το ίδιο με το φιλί;;;;

Η αγάπη φέρνει το φιλί.

Το φιλί είναι μια άλλη έκφανση αγάπης και μπορεί να εμπεριέχει δηλητήριο... αλλά το ερωτικό φιλί ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που αγαποιούνται είναι η κορύφωση μίας αγάπης. Εκείνος ο ηλεκτρισμός στην ραχοκοκκαλιά, το απαλό άγγιγμα, ο συνδυασμός του με την αγκαλιά και όσα ακόμη δεν περιγράφονται... και ποιος δεν θα ήθελε να νιώσει τον έρωτα να κορυφώνεται αμέσως μετά από μερικά τέτοια φιλιά;;;

Η αγάπη... φέρνει και το τέλος της σημερινής μου καταχώρησης .

Την καλησπέρα μου αφήνω
με δυο φιλιά στο χέρι
και τρέχω τώρα για να δω
κάποια καινούργια μέρη.

Φυσώντας στέλνω σε σάς
φιλιά από τα χέρια
και ψάχνω πάλι για να δω
κάποια παλιά αστέρια.

Τα κρακεράκια

Λόγο στο λόγο πέρασαν τρία γλυκά πουλάκια

που ήταν όλα θηλυκά και τρώγαν κρακεράκια.

Τα κρακεράκια ακούγονται να τρίβονται στα δόντια

και κάπου εκεί λαχτάρησαν τρία γερά γερόντια.

Τα είδαν που ΄ναι όμορφα και τρέχουν να τα πιάσουν

μα εκείνα μες το μασητό, κρατιούνται μην γελάσουν.

Τους είδαν έτσι τραγανούς και με γεμάτη τσέπη

και είπαν ας μαδήσουμε να μείνουν δίχως λέπι!

Με εκείνοι αν και έδειχναν πως είναι τόσο γέροι

γεροί τους βγήκαν και θαρρώ πως τώρα γίναν ταίρι.

Μα το μωρό προέκυψε, θέλουν το νέο φρούτο

αφού ο γέρος έπεσε, δεν παίζει το λαούτο.

Το όργανο αυτό λοιπόν που τώρα δεν λαλάει

αναζητούν αυτό οι νιες κι ο γέρος λαχταράει.

Έτσι λοιπόν οι γέροι μας ταΐζουν τα μωράκια

κι νίες τους ξεπορτίζουνε και τρώνε κρακεράκια.

Ενώ λοιπόν οι νιες, τρώνε τα κρακεράκια

οι γέροι τα βρήκαν δύσκολα ταΐζοντας μωράκια.

Εφημερίδα πήρανε και ψάχνουνε νταντάδες

γιατί το γάλα κρύωσε και ψάχνουν τις μαμάδες.

Την αγγελία διάβασαν, "κοιτάζουμε μωράκια"

και ευθύς αυτοί καλέσανε για να χουν τα νταντάκια.

Και το κουδούνι χτύπησε "ήρθαμε νταγλαράδες"

κι όταν αυτοί ανοίξανε είδανε τις νταντάδες.

Έτσι λοιπόν περίμεναν οι τρεις την μπείμπισίτερ

αλλά αυτή προέκυψε ξανθιά και goody striper.

Το σώου απολαύσανε ξέχασαν τα μωράκια

και τώρα χαριεντίζονται μπρος στα ξανθά μαλάκια.

Έτσι λοιπόν οι νέες μας που τρώγαν κρακεράκια

γρήγορα τα παράτησαν γιατί ΄χανε νευράκια.

Τις ήξεραν τις πείραζαν όλα τα τσογλανάκια

κι αυτές όλους τους φτύνανε γιατί ΄τανε παιδάκια.

Πήραν λοιπόν τον δρόμο τους πίσω για να γυρίσουν

κι ενώ αυτές περίμεναν τους γέρους να ατενίζουν

αντάμωσαν τις τρεις ξανθιές να είναι ξαναναμμένες

και τώρα αυτές εθύμωσαν και είν΄νευριασμένες.

Εκεί λοιπόν που ήθελαν αυτές να κερατώσουν

τρέχουν λοιπόν για τα μωρά για να τα ξεσκατώσουν.

Οι γέροι τα ξεχάσανε λένε θα γίνουν άντρες

μα αυτά τα κακορίζικα θέλουν να έχουν πάνες,

τις πάνες θένε καθαρές και όταν μεγαλώσουν

να έχουν λέει τα μωρά νωρίς να ζευγαρώσουν.

Το ηθικό το δίδαγμα αυτής της ιστορίας

είναι πως πριν το κέρατο να έχεις την πορεία σ΄.

Και τα μωρά μεγάλωσαν και γίναν νταγλαράδες

και χήρες έμειναν θαρρώ οι νιες μας οι κυράδες.

Μα οι νιοι που πια μεγάλωσαν τις έχουν κουλαντρίσει

και δεν μπορούνε τώρα πια καμιά να ξεπορτίσει.

Έτσι λοιπόν οι νέες μας που τώρα είναι χήρες

το ρίξανε στα κλάματα και κλαίνε πια τις μοίρες.

Τι θέλαμε και πήραμε για άντρες γεροντάδες

και τώρα μόνες μείναμε χήρες μα και μανάδες;

Οι νιοι που πια μεγάλωσαν θένε να παντρευτούνε

κι νιες μας που γαμπρίζανε αλλού χαρά να βρούνε.

Μα ήρθε λέει σύντομα ένα μικρό εγγόνι

και τώρα όλες φρίξανε: "γιαγιά με λένε όλοι".

"Γιαγιά" μα είναι όμορφες και νέες οι καημένες

και για γαμπρό δεν σκέφτονται κι ας είναι ξαναμμένες.

Έτσι λοιπόν το ρίξανε πάλι στα κρακεράκια

κι οι γιοι τους σύντομα θαρρώ γενήκαν γεροντάκια .

Η χαραμάδα

Μια χαραμάδα η ζωή

που πρέπει να ανοίξει

μα η πόρτα της είναι βαριά

δεν πρέπει να βροντήξει.

Είναι μεγάλη η σχισμή

αυτής της χαραμάδας

Διάχυτο περνά το φως

στη μυρωδιά λιακάδας.

Τυφλές ελπίδες

Ποτάμι είναι ο οργή

που πνίγει την ελπίδα

μα κάπου αυτή καραδοκεί

και στήνει την παγίδα.

Ριγάει τότε η καρδιά

οι θύμησσες γυρίζουν

τα βλέφαρα χαμήλωσαν

και πάλι πεταρίζουν.