Λευκό το σύνολο των χρωμάτων του φωτός.
Λευκή η φορεσιά και των Αγγέλων.
Λευκό το γάλα της ζωής,
της θάλασσας αφρός
εκεί που σκάει το κύμα.
Λευκό το νέφος ξεκινά
πορεία της βροχής να φέρει.
Λευκή η ψυχή του ανθρώπου ξεκινά,
κάθε μωρό την ώρα που γεννιέται.
Το καθαρό απ' όλα είναι το λευκό,
και η βρωμιά επ' έξω πάντα το λερώνει.
Μα όταν μέσα του βρεθεί,
αρχίζει πάντα το λευκό και σπάει.
Αλλάζει πάντα χρώμα το λευκό
και η βρωμιά εντός του πια σκορπάει.
Οι νύφες λένε το λευκό φορούν,
μα βλέπω και αυτό αρχίζει σπάει.
Βρήκαν τον τρόπο για να κρύψουν την βρωμιά,
στο χρώμα ο λεκές πια δεν κολλάει.
Τόση αγνότητα που πήγε η λευκή;
Που πήγε της χαράς το γέλιο;
Που χάθηκε της μάνας μας το γάλα,
κονσέρβα δίνουν πια με την κουτάλα.
Το εξετάζει πλεόν ο γιατρός,
ποιο θα 'ναι του μωρού το φως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου