Παραμύθι

Σαν παραμύθι ο καημός

σαν ένας μύθος ο λυγμός,

το μυθιστόρημα αργεί,

να πάρει πάλι την στροφή.

Ο στίχος στέκει στην γωνιά

πάλι αυτός κρυφογελά,

κι οι νότες παίζουν τον σκοπό,

ανασεμιάς έναν κλαυθμό.

Μα εσύ ελπίδα μου γλυκιά,

σαν ηλιαχτίδα πρωινού,

σιρόπι γίνεσαι εσύ,

μες στο γλυκό του κουταλιού.

Μου μοιάζεις λίγο μασκαράς,

μια δάκρυ στάζεις, μια γελάς,

σαν παπαρούνα μας κοιτάς,

κι εμείς ρωτάμε που θα πας.

Στάσου λιγάκι την αυγή,

δώσε γελάκι και φιλί,

μια αγκαλιά σου και για μας,

κι ύστερα φεύγεις... σ' άλλους πας.