Πυράκανθος

Γλυκός καημός ανεμίζει.
Γεμίζει σπίθες η καρδιά της.
Τζάκι η ανασεμιά της.

Η θαλπωρή της τυλίγει τις πονεμένες ψυχές.
Γλυκαίνει τον πόνο η αγκαλιά της.
Ζεσταίνει τον χρόνο το άκουσμά της.

Μα απ' έξω...
Πυράκανθος είναι η καρδιά της.
Μάης τα χείλη, τα φιλιά της.
Γενάρης είναι η ματιά της.

Πικρό το χάδι την αγγίζει.
Στυφός ο λόγος ανεμίζει.
Γλυκιά η ελπίδα την αγγίζει,
Ο αέρας τις στάχτες ανεμίζει.

Το αγκάθι της καρδιάς θ' ανθίσει,
στολίδια αυτή θα την γεμίσει,
Μάης θα έρθει στην καρδιά της,
γοργά θα είναι τα βήματά της.

Ο πόθος κόβει κάθε αγκάθι,
λουλούδι ο έρωτας γεμίζει το καλάθι.
Οι ηδονές ξεχύνονται στο φράγμα,
αυτό που έχτισε η καρδιά μετά το κλάμα.

...αφιερωμένο σε μια ψυχούλα.