Ο πόνος ως κομμάτι της ζωής

Αν αποστρέφεσαι προς αυτόν,
τότε θα σε βρίσκει πάντα σε λήθαργο και θα γίνεται οδυνηρός.

Αν τον πολεμήσεις,
θα σου κρατάει ανοιχτές τις πληγές ΣΥΝΕΧΕΙΑ.
Όσο ξύνεις την κόρα της πληγής αυτή ΔΕΝ ΚΛΕΙΝΕΙ.

Αν τον αγαπήσεις,
θα οδηγηθείς σε μαζοχιστικές καταστάσεις,
αφού θα τον αποζητάς.

Αν τον "χαιδέψεις" και τον αγκαλιάσεις ως κομμάτι της ζωής σου
αυτός θα φροντίσει και θα κουρνιάσει σιγά-σιγά στην καρδιά σου,
όπου τελικά ΘΑ ΣΒΗΣΕΙ, με το ΜΟΝΟ γιατρικό, που είναι ο χρόνος.

Κάπου υπάρχει ένα νησί.

Οι στίχοι του τραγουδιού αυτού είναι υπερπλήρεις.

Φωτιά μου

Φωτιά μου εσύ μες στην καρδιά,

για κείνη μ' έχεις κάψει,

φωτιά στα φυλλοκάρδια μου,

και λες όλα εντάξει.

Πως να χορέψει η καρδιά,

που είναι πια καμμένη,

του έρωτα εκείνο τον σκοπό,

άλλο δεν περιμένει.

Αγάπης γεύσεις

Είν΄η αγάπη που ποθεί
χαρές και νοσταλγίες
Είν΄ η χαρά μας μια γιορτή
που βρίθει επιθυμίες.

Είναι γλυκές οι νότες της,
οι νότες μίας λήθης,
είναι πικρές οι θύμησες
μιας μέρας μίας λύπης.

Είναι γλυκιά η μοναξιά
με πέρα δώθε πόνο,
Είναι πικρός ο χωρισμός
που διώχνει αγάπης τόνο.

Είναι πικρή η μοναξιά
γεννιέται με τον πόνο
είναι γλυκός ο χωρισμός
με της αγάπης τόνο.

Είναι ξινή η θύμηση
πληγές αυτή που ξύνει
είναι γλυκιά η χαραυγή
που ελπίδα πίσω αφήνει.

Είναι το μείγμα η ζωή
που έχει αυτές τις γεύσεις
που οι αισθήσεις μας ωθούν
σε όλες τις ορέξεις.

Οι νόμοι και οι υπο-νόμοι

Στα πρώτα βήματα κι εγώ
τα χρόνια μου δεκαοχτώ,
οι κήποι... αναρχίας.

Μα ο άρχων νόμος ο κακός,
γίνεται τώρα λατρευτός,
στο βήμα προστασίας.

Οι άναρχοι είναι πολλοί,
μα είναι πλέον οι κακοί,
απέναντι στους νόμους.

Τώρα ο νόμος απαιτεί,
και το συμφέρον τους πατεί,
γεμίζει υπονόμους.

Αν στη ζωή..

Αν στη ζωή προσθέσεις κάτι...
αν στη ζωή κλείσεις το μάτι,
αν στη ζωή δώσεις το χέρι,
θα έρθει μέρα μεσημέρι.

Θα έρθει ώρα της χαράς,
η ώρα αγάπης ξεγνοιασιάς,
θα έρθει πόνος και καημός
είν' της ζωής ο χαλασμός.

Αν στη ζωή προσθέσεις πόνο,
νιώθεις το χέρι, άδειο μόνο,
αν στη ζωή νιώσεις το δάκρυ,
πέφτεις σε λάσπες σε μιαν άκρη.

Είν΄τις ζωής οι δυο πτυχές,
πάνω και κάτω οι κορυφές,
κινείται όπως το εκρεμές,
κι εσύ η πένα στις χορδές.

Είν' της ΄ζωής η μουσική,
ειν' της αγάπης φυλακή,
είναι δεσμός μιας Κυριακής,
της ευτυχίας μας κραυγής.

Δροσιά στο γλυκοχάραμα

Της ελπίδας σταλαγματιά
το φως ακουμπάει,
πάνω στη σκηνή της ζωής μας
το πρώτο κουμπί.

Ξεκουμπώνει στην άκρη το δάκρυ
που κυλάει στο πανί δροσερό.


Της ελπίδας η πρώτη σταλιά
μας δροσίζει,
καθώς ένα δάκρυ αγγίζει
το πρώτο φυλλοκάρδι.

Η καρδιά ματωμένη κοιτά
την στάλα φωτός
να ζεσταίνει το περίβλημα της
ξεφλουδισμένης αγάπης.

Μα εκείνη κοιτά να αρπάξει φτερά
και να ΄ρθει να φωλιάσει και πάλι.

Να φωλιάσει εκεί που η ελπίδα
θα χτίσει μία νέα αρχή.

Ζεστασιά στην καρδιά σου, ζητάει
στην καυτή την πληγή να φωλίασει
η δροσιά στο γλυκοχάραμα.