Παραμερίζω

Παραμερίζω σιωπές
στην άκρη του γκρεμού,
Παραμερίζω τις κραυγές
του άκρατου θυμού.

Παραμερίζω αγκαλιές
που άδειες στέκουν στις γωνιές,
Παραμερίζω γειτονιές
που άδειες στέκουν οι καρδιές.

Παραμερίζω τον θυμό
εγωισμών τον λυτρωμό
παραμερίζω την οργή
του μίσους άκρατη πηγή.

Τρέχω αδράχνω τις μορφές
πνίγω τις άναρθρες κραυγές.
Τρέχω αδράχνω τα φιλιά
πνίγω στην λύπη μια αγκαλιά.

Ψάχνω γωνίες τακτικές,
που πιάνουν όμορφες στιγμές
ψάχνω τετράγωνες ορμές
χάνω αγάπες και χαρές.

Παραμερίζω τις χαρές
από τα λάθη μου του χθες.
Παραμερίζω τις ευχές,
στη λήθη στέκω στις σκιές.

Παραμερίζω μια φωνή
ενός ανέμου την βοή,
παραμερίζω την βροχή
καυτών δακρύων την πηγή.

Πυράκανθος

Γλυκός καημός ανεμίζει.
Γεμίζει σπίθες η καρδιά της.
Τζάκι η ανασεμιά της.

Η θαλπωρή της τυλίγει τις πονεμένες ψυχές.
Γλυκαίνει τον πόνο η αγκαλιά της.
Ζεσταίνει τον χρόνο το άκουσμά της.

Μα απ' έξω...
Πυράκανθος είναι η καρδιά της.
Μάης τα χείλη, τα φιλιά της.
Γενάρης είναι η ματιά της.

Πικρό το χάδι την αγγίζει.
Στυφός ο λόγος ανεμίζει.
Γλυκιά η ελπίδα την αγγίζει,
Ο αέρας τις στάχτες ανεμίζει.

Το αγκάθι της καρδιάς θ' ανθίσει,
στολίδια αυτή θα την γεμίσει,
Μάης θα έρθει στην καρδιά της,
γοργά θα είναι τα βήματά της.

Ο πόθος κόβει κάθε αγκάθι,
λουλούδι ο έρωτας γεμίζει το καλάθι.
Οι ηδονές ξεχύνονται στο φράγμα,
αυτό που έχτισε η καρδιά μετά το κλάμα.

...αφιερωμένο σε μια ψυχούλα.

Ο τρύγος λέξεων

Αισθήσεις, όνειρα, στιγμές,
ανέμων στίχοι, χάντρες,
παραγεμίζουν φυλακές,
της λησμονιάς οι μάντρες.

Ελπίδα, βήχας, αρετές,
αγάπη μίσος, στοίβες,
αγώνας επιβίωσης
για της ψυχής τις κλείδες.

Στιγμές γιορτής και ξεγνοιασιάς
των παιδικών μας χρόνων
σημαίες ανεμίζουνε
στα κέντρα των αιώνων.

Ματιά, χρυσάφι, διδαχές
τα λόγια που γεμίζουν,
αγγίζουν στίχοι, επαφές,
ανασεμιά χαρίζουν.

Μάτια μου

Μάτια μου (Στίχοι Γιώργη)

Μάτια μου, γλυκά μου μάτια,

σε κοιτούσα χθες το βράδυ,

εσύ δάγκωνες τα χείλη,

εγώ ήμουν στο σκοτάδι.

Σε κοιτούσα... δεν με είδες,

ήσουν ομορφα ντυμένη,

στα γαλάζια τυλιγμένη,

γύριζες σαν την ανέμη.

Ένιωθες πως σε κοιτούσα,

απ' την πλάτη ως την πατούσα,

σου μυρμήγκιαζε η πλάτη,

μα εγώ δεν σε φιλούσα.

Έψαχνες να βρεις το βλέμμα,

ήξερες πως ήταν ένα,

μα δεν είδες στο σκοτάδι,

των ματιών μου εμέ το χάδι.

Έφυγα πριν καταλάβεις,

πριν με νιώσεις πως ανάβεις,

μία νια φωτιά σ' εμένα,

ξέρω πλέον ...περασμένα.

Ξεχασμένα όμως όχι,

όσα χρόνια κι αν περάσουν,

η καρδιές που αγαπιούνται,

μέρα ή νύχτα δεν ξεχνιούνται.

Παραμύθι

Σαν παραμύθι ο καημός

σαν ένας μύθος ο λυγμός,

το μυθιστόρημα αργεί,

να πάρει πάλι την στροφή.

Ο στίχος στέκει στην γωνιά

πάλι αυτός κρυφογελά,

κι οι νότες παίζουν τον σκοπό,

ανασεμιάς έναν κλαυθμό.

Μα εσύ ελπίδα μου γλυκιά,

σαν ηλιαχτίδα πρωινού,

σιρόπι γίνεσαι εσύ,

μες στο γλυκό του κουταλιού.

Μου μοιάζεις λίγο μασκαράς,

μια δάκρυ στάζεις, μια γελάς,

σαν παπαρούνα μας κοιτάς,

κι εμείς ρωτάμε που θα πας.

Στάσου λιγάκι την αυγή,

δώσε γελάκι και φιλί,

μια αγκαλιά σου και για μας,

κι ύστερα φεύγεις... σ' άλλους πας.

Αν θα με δεις και θυμηθείς

Αν θα με δεις και θυμηθείς
και έρθεις πάλι να με βρεις,
θα είμαι εδώ θα σ' άγαπώ
και θα το ρίξω στο πιοτό.


Αν πάλι έρθεις και δεν πεις,
πως θέλεις πίσω να βρεθείς,
εγώ εδώ θα καρτερώ,
θα τραγουδώ σ΄ένα σκοπό
θα λέω πάλι σ΄αγαπώ
κι ας στην καρδιά έχω καημο.


Αν έρθεις πίσω με ντροπές
μην νιώσεις άλλες ενοχές
μην νιώσεις πίσω πως με θες.
Πες μου μονάχα σ΄αγαπώ
εμένα τούτο μου αρκεί
και η αυγή θα ΄χει φανεί.


Αν μου το πεις το σ' αγαπώ
μου πεις πως δεν έχεις θυμό,
μου πεις το έλα στη γιορτή
όπου θα είσαι μόνη εσύ.


Εγώ θα έρθω να σε βρω
δίχως τον κόμπο στον λαιμό
δίχως οργή, δίχως ντροπή,
δεν έχω εγώ την ενοχή.

Μα πάντα θέλω, συγχωρώ
θέλω αγάπη να χαρώ,
θέλω εσένα να κοιτώ
θέλω φιλί κι όχι πιοτό.

Έψαχνα χρόνια να σε βρω

Έψαχνα χρόνια να σε βρω
στη ζέστη και στο κρύο
περπατάω.

Έψαχνα χρόνια να σε βρω,
παντού στη σκέψη μου, στους ανέμους
σε ζητάω.

Μα εσύ που ήσουνα εδώ κοντά,
που έψαχνες κι εσύ αγάπης γιατριά,
ορδές χτυπούσαν πάνω σου οι καημοί,
μα ήσουνα μονάχη στο νησί.

Τρυγίριζα σε έψαχνα στους δρόμους
τρυγίριζα ρωτούσα τους ανέμους,
κανείς δεν είδε το χαμένο μου νησί,
κανείς δεν είπε πως μονάχη σου εσύ.

Μονάχη κι έρμη λαχταράς σ΄εκείνο το νησάκι
της ερημιάς σου μάχεσαι την πίκρα και τα λάθη
βρήκες απάνεμο λιβάδι και με τοίχους
το έχτισες και έκρυψες τους χτύπους.

Τους χτύπους της καρδιάς σου περιμένω
να ακούσω πάλι ένα τραγούδι πονεμένο,
και μια ηλιαχτίδα στις καρδιές μας ν΄ανατείλει
να απολαύσουμε μαζί το κάθε δείλι.

'Εψαχνα χρόνια να σε βρω...