Των ματιών οι δρόμοι

Είναι ο δρόμος της οργής,
είναι ο δρόμος της στοργής,
αυτό το μονοπάτι.

Όλοι διαβαίνουν στη σειρά,
όλοι σωπαίνουν στην ουρά,
και ψάχνουν όλοι κάτι.

Περιδιαβαίνοντας σιωπείς
σκέψεις αγάπης ή οργής,
εσένα διαφεντεύουν.

Ο φάρος μάζεψε ορδές,
Στις κορυφές κοιτούν στεριές,
Σιωπώντας αγναντεύουν.

Μα είναι όμορφες στιγμές,
Όταν μιλούνε οι καρδιές,
Με στόμα τους τα μάτια.

Με δίχως λόγο οι σιωπές,
Οι σπίθες είναι στις ματιές,
Σε κάνουνε κομμάτια.

Μα είναι κάτι ηδονές,
Σε στέλνουν σε παλάτια,
όχι στην σάρκα, στις ματιές,
τις νιώθεις με τα μάτια.

Μία σταγόνα μόνο αρκεί,
μες στων ματιών την άκρη,
την νιώθεις κρύα ή καυτή,
και στάζει ένα δάκρυ.

Το συνδικαλιστικό κίνημα σήμερα και πως θα λήξει η κατάντια αυτού(2ο μέρος)

Μετά λοιπόν την εισαγωγή στο θέμα που έγινε στην πρώτη δημοσίευση ήρθε η ώρα να προχωρήσω σε πιο σημαντικές δράσεις του συνδικαλιστικού κινήματος οι οποίες δεν είναι πλέον ορατές από τους σύγχρονους καρεκλοκέντραυρους μελλοντικούς υποψήφιους σε κάποιο από τα κόμματα της βουλής, μεγάλο ή μικρό δεν έχει σημασία και αφού αυτός είναι ο πρωταρχικός στόχος των κυρίων αυτών.

Στο παρελθόν βλέπαμε συνδικαλιστές να αλωνίζουν τις επιχειρήσεις αναζητώντας πιθανές παράνομες δράσεις του εργοδότη σε βάρος του εργαζόμενου. Αυτό βέβαια γίνονταν πράξη από ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣ συνδικαλιστές κυρίως των αριστερών κομμάτων που στόχο και πάλι είχε το ίδιο όφελος και αφού έτσι πέτυχαν να γίνουν γνωστοί ώστε να αντλήσουν ψήφους και να αναρριχηθούν ψηλά στην συνδικαλιστική ιεραρχία. Αυτές οι δράσεις είχαν ποικίλα οφέλη για τους εργαζόμενους και αφού όρισαν τελικά την σύνθεση μία νομοθεσίας η οποία τους προστατεύει και αν προσφύγουν στα σχετικά όργανα που έχουν θεσπιστεί από το κράτος. Έτσι μετά από αυτό έμεινε στο χέρι του εργαζόμενου να αναζητήσει ο ίδιος τα δικαιώματά του, κάτι που φυσικά για να το πράξει θα έπρεπε να προαποφασίσει την αποχώρησή του από την επιχείρηση καθώς η παραμονή του διαφορετικά θα περνούσε μέσα από συμπληγάδες και η συνέχιση της εργασίας του θα ορίζονταν από ένα κλίμα έντονης ψυχολογικής πίεσης με τρόπους που δεν είναι παράνομοι και δεν θα μπορούσε ΠΟΤΕ να οριστεί παρανομία.

Σε κάποιες χώρες του εξωτερικού οι συνδικαλιστές δεν άλλαξαν τρόπους δράσεις και τα όργανα αυτών συνεεχίζουν και δρουν ερευνώντας την νόμιμη δράση των εργοδοτών διεκδικώντας δικαιώματα για εργαζομένους μέα από ένα σύστημα το οποίο ΔΕΝ ΔΙΩΚΕΤΑΙ και μάλιστα υποβοηθάται από τις κυβερνήσεις. Στην Γερμανία υπάρχει΄ενα υποτυπώδες τέτοιο σύστημα και άκουσα ότι σε άλλες χώρες οι δράσεις είναι ακόμη πιο έντονες των συνδικαλιστικών οργάνων.

Στην Ελλάδα οι δράσεις των συνδικαλιστικών οργάνων αρχίζουν και τελειώνουν μέσα από αγώνες για την συλλογική σύμβαση εργασίας η οποία πλέον με την νέα νομοθεσία δράση τους ορίζει αυτούς με μία δράση που τους επαναφέρει σε δρόμο από τον οποίο ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΕΠΟΥΔΕΝΙ να έχουν απομακρυνθεί. Τους εξαναγκάζει λοιπόν η νέα νομοθεσία να ελέγχουν τις συμβάσεις εργασίας που ήδη άρχισαν να συνάπτονται της μεμονομένης επιχείρησης με τους δικούς της εργαζομένους σε μερικές μάλιστα ΠΑΡΑΝΟΜΑ πριν την ψήφιση του νέου νόμου και όταν δεν είχαν ισχύ αυτές έναντι των συλλογικών. Το αποτέλεσμα ήταν εντός της επιχείρησης να ασκηθεί ένα κύμα πίεσης αποχώρησης στην όψη της νέας σύμβασης παρά το γεγονός του τότε παρανόμου της σύναψης μίας τέτοιας σύμβασης. Η τρομοκρατία των εργοδοτών έδρασε και πλέον θα δρα ανενόχλητη όταν οι σημερινοί συνδικαλιστές αρκούνται σε γαυγίσματα και δεν δρουν δικαιολογώντας τον μισθό του τον οποίο ουσιαστικά αλλά και τυπικά λαμβάνουν από τους ίδιους τους εργαζόμενους.

Μήπως ήρθε η ώρα οι συνδικαλιστές να βγουν και πάλι στην εργασία και να αρχίσουν να εργάζονται υπηρετώντας το συνδικαλιστικό κίνημα εγκαταλείποντας την τεμπελιά τους;;;

Μήπως τώρα που ο νόμος τους δίνει εξουσία στις υπογραφές των διαφόρων συμβάσεων πρέπει ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ ότι υπηρετούν τον εργάτη και όχι το ατομικό τους συμφέρον;;;

Το συνδικαλιστικό κίνημα σήμερα και πως θα λήξει η κατάντια αυτού(1ο μέρος)

Γνωρίζω ότι πολλοί είναι αυτοί που ασχολήθηκαν και σχολίασαν ή αρθρογράφησαν πάνω στο θέμα, αλλά δεν είδα κάπου προτάσεις για το μέλλον του συνδικαλιστικού κινήματος ή πέρα από τις κατηγορίες προς τους εργατοπατέρες δεν είδα πουθενά πρόταση δράσεων οι οποίες να υποβοηθούν αυτούς για τους οποίους δημιουργήθηκαν στην πραγματικότητα τα συνδικαλιστικά όργανα. Το μόνο που είδα είναι κατηγορίες προς κάθε κατεύθυνση και συχνά με υβριστικό και άξεστο θα έλεγα λόγο από ανθρώπου ή και δημοσιογράφους που δεν έχουν μάθει ότι η γλώσσα δεν έχει κόκκαλα και κόκκαλα τσακίζει ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ δεν είναι υβριστικός ο λόγος. Όταν εξυβρίζεις και φτύνεις κάποιον ο οποίος έχει πετύχει τον στόχο του το μόνο που θα διαπιστώσεις είναι ότι νιώθει σαν να ψιχαλίζει.

Περιληπτικά λοιπόν στο πρώτο αυτό μέρος θα περιγράψω την κατάσταση και όπως την είδα και την βίωσα στα χρόνια που τρίφτηκα με το συνδικαλιστικό κίνημα από το οποίο πέρασα ξώφαλτσα και αρνήθηκα να μετέχω σε υποκινούμενες διαδικασίες οι οποίες είχαν στόχο απλά την αυτοπροβολή και την κομματική ανέλιξη των ατόμων που αναρριχήθηκαν ψηλά στην ιεραρχία. Δεν σας κρύβω ότι από τότε προβληματίστηκα αν θα πρέπει να ενταχθώ και εγώ στις διαδικασίες αυτές αγωνιζόμενος για τα δίκαια αρχικά των φοιτητών και αργότερα μέσα από τις τοπικές πολιτικές δραστηριότητες.

ΑΡΝΗΘΗΚΑ να ενταχθώ σε ένα σύστημα στο οποίο για να πετύχεις θα πρέπει να υποκύψεις σε συμφέροντα καθώς δεν κινείται τελικά το σύστημα για διάφορους λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι η άγνοια των μελών της εκάστοτε συνδικαλιστικής ή πολιτικής ομάδας δράσης εντός ενός κοινωνικού συστήματος το οποίο μπορεί να λέγεται απλό συνδικαλιστικό όργανο ή απλά μία τοπική κομματική οργάνωση. Τα πράγματα γίνονται σοβαρότερα όσο μεγαλώνει η εκάστοτε οργάνωση. Η αδυναμία σκέψης των μελών που καλούνται να ψηφίζουν την εκάστοτε πρόταση ή τοποθέτηση ορίζει αυτούς υποκινούμενους διαμέσω μιας τέχνης η οποία διδάσκεται πλέον και λέγεται έλεγχος των μαζών. Ο δεύτερος λόγος είναι η μη θέλησή μου να αφιερώσω χρόνο για το καλό ανθρώπων οι οποίοι θα υποκινηθούν αργότερα και θα σπιλώσουν την προσωπικότητά μου με διάφορα ψεύδη και όπως είδα να γίνεται τόσο στις τοπικές όσο και στις μεγαλύτερες κοινωνίες του κρατικού συστήματος. Έτσι φρόντισα μένοντας μακριά από την διαχείριση της εξουσίας απλά να προωθώ σκέψεις μου όπως και σήμερα με την δημοσίευση αυτή η οποία ΞΕΡΩ ότι θα βρει υποκινητές και θα φτάσουν οι σκέψεις μου σε ανθρώπους που ίσως να τις προωθήσουν. Έχει συμβεί στο παρελθόν παρόμοια μέσα από άλλες πιο μικρές δράσεις μου να υποβοηθήσω την σύνθεση μία πιο αποτελεσματικής πολιτικής δράσης σε πολύ μικρότερο επίπεδο βέβαια.

Οι άνθρωποι στο παρελθόν σήμερα ή στο μέλλον υποβλήθηκαν και υποβάλλονται σε μία πλύση εγκεφάλου η οποία στόχο έχει να ορίσει συνθήκες κατά τις οποίες κάποιοι θα πετύχουν τον σκοπό τους. Δεν θα αναφέρω παραδείγματα καθώς είναι γνωστές οι τεχνικές αυτές σε όσους θα κατανοήσουν το σύνολο της εγγραφής αυτής τόσο στα εισαγωγικά αυτά του πρώτου μέρους όσο και στις προτάσεις που θα ακολουθήσουν σε επόμενη δημοσίευση. Επειδή δεν θέλω να μακρηγορώ θα μπω στην ουσία του θέματος.

Παρατηρώντας λοιπόν την συνδικαλιστική δράση των γνωστών εργατοπατέρων είδα όπως και όλοι σας ότι ο συνδικαλιστικός θώκος ενός προέδρου δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα σκαλί ανέλιξης των γνωστών εργατοπατέρων που φτάνουν και γίνονται βουλευτές ή και υπουργοί συχνά πυκνά. Κάποιοι από αυτούς αφήνουν ικανοποιητικό έργο ενώ κάποιοι άλλοι απλά απολαμβάνουν την διαχείριση της εξουσίας αδιαφορώντας για το κοινό καλό των συμφερόντων από τα σπλάχνα του οποίου βρέθηκαν σε μία θέση και μια μισθοδοσία την οποία ζηλεύουν οι περισσότεροι.

Έτσι λοιπόν και για να το πιο απλά το συνδικαλιστικό κίνημα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα μέσο για προσωπική ανέλιξη των γνωστών εργατοπατέρων με προαγωγούς (μην φοβάστε να ερμηνεύσετε την λέξη καθώς είναι διφορούμενη η έννοια και την χρησιμοποιώ και με τις δύο πιθανές χρήσεις) τους ψηφοφόρους.
Είδαμε λοιπόν επίσης μέσα από τα συνδικαλιστικά όργανα (ακόμη και μέσα από τα σχολεία) να γαλουχείται ένα αριστερό κίνημα μα πλύση εγκεφάλου ορισμένων παιδιών τα οποία διδάχθηκαν και ανδρώθηκαν όπως ο σημερινός αρχηγός του Συνασπισμού διαμέσω του ελέγχου των μαζών σε μία τέχνη που σπούδασαν από παιδιά. Αργότερα αν και βρέθηκαν να είναι συνειδητοποιημένοι σχετικά με τις δράσεις τους και ενώ κατάλαβαν ότι ήταν απλά υποχείρια όργανα ανωτέρων τους συνέχισαν και εκμεταλλεύτηκαν την ψήφο του απλού λαού για να φτάσουν στα κομματικά έδρανα στα οποία συνεχίζουν να γαυγίζουν χωρίς ουσιαστικές προτάσεις και φυσικά δεν αναφέρομαι μόνο σε αριστερούς συνδικαλιστές καθώς το ίδιο έργο έχει θεατές σε όλες τις κομματικές οργανώσεις. Φυσικά και δεν χρειάζεται να αναφέρω και τα υπόλοιπα γνωστά σας ονόματα των εργατοπατέρων και των απλά υποκινητών απεργιών σε ένα αγώνα που στο μόνο που στοχεύει είναι το ατομικό συμφέρων των κυρίων αυτών και όχι το συνολικό καλό.

Εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα είδα το έτος 2010 η εταιρία μου να πλήγεται ολόκληρη την χρονιά από αγώνες ανθρώπων οι οποίοι ζητούσαν να τους χαρίσουν ούτε λίγο ούτε πολύ αυτά που ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ γιατί ΔΕΝ ΕΡΓΑΣΤΗΚΑΝ για αυτά. Το ελάχιστο δίκιο που έχουν χάνεται από την απουσία σημαντικών διαχρονικών δράσεων και την κάκιστη επιλογή τους συνολικά στον ιδιωτικό τομέα και σε ότι αφορά αυτόν. Σε ότι αφορά το δημόσιο το δίκιο τους όσων ανήκουν σε αυτό χάνεται γιατί η μεγάλη πλειοψηφία των δημοσίων υπαλλήλων δεν είναι τίποτα άλλο από απλοί κηφήνες στην εκάστοτε υπηρεσία στην οποία εργάζονται το πολύ το 20% των υπαλλήλων που ανήκουν σε αυτήν.

Μήπως κάποια στιγμή θα έπρεπε να αμειφθούν αυτοί που εργάζονται, μέσα από ένα σύστημα κατ’ αποκοπή εργασίας, και να μειωθεί ακόμη περισσότερο ο μισθός των γνωστών κηφήνων μήπως και αποφασίσουν να εργαστούν και αυτοί για να μην ταλαιπωρείται ο κόσμος;

Από την άλλη έχουμε πολιτικούς οι οποίοι επίσης δρουν με την τέχνη του ελέγχου των μαζών. Από το 2004 μέχρι το 2009 είχαμε μια γενιά πολιτικών η οποία ΔΕΝ ΕΡΓΑΣΤΗΚΕ για το καλό της Ελλάδος είτε ήταν κυβέρνηση είτε αντιπολίτευση. Έτσι φτάσαμε σε τραγικά αδιέξοδα και όταν πρέπει να γίνουν πολλά σε λίγες ημέρες και μάλιστα να εφαρμοστούν.
Με δεδομένο λοιπόν και μετά από τα περιληπτικά πυρά προς κάθε υπεύθυνο ο οποίος όρισε τις συνθήκες χρεωκοπίας καθώς και η σημερινή κυβέρνηση δεν είναι αμέτοχη ευθυνών και αυτό γιατί όρισε διαφορετικούς προγραμματισμούς είτε από τους διαχειριστές των οικονομικών οικογενειών είτε από τους οικονομικούς συμβούλους μεγαλύτερων εταιριών. Οι απεργίες επιδείνωσαν μία τραγική κατάσταση η οποία ολοκληρώθηκε από την δράση των δημοσιογράφων η οποίοι τρομοκρατούν τον κόσμο με μέτρα που προκαλούν τρόμο και δεν εφαρμόζονται τελικά. Οι τελευταίοι βέβαια όρισαν μία συντηρητική κατεύθυνση για πολλούς και τελικά θα έχει οφέλη για ορισμένες οικογένειες αλλά αυτό δεν τους ορίζει άμοιρους ευθυνών καθώς βλέπουμε οι δημοσιογράφοι να είναι και αυτοί κομματικοποιημένοι και να διαδίδουν σωρεία ψευδών και να σπιλώνουν συχνά αθώους πολιτικούς οι οποίοι δεν έχουν τρόπο να αποδείξουν την αθωότητά τους καθώς φέρουν μέρος μεγάλης πολιτικής ευθύνης μιας ευθύνης η οποία προκύπτει από την συνολική υποταγή στην πολιτική που έχει χαράξει το εκάστοτε κυβερνών κίνημα.

Θα συνεχίσω λοιπόν σε επόμενη δημοσίευση με προτάσεις για τις δράσεις του συνδικαλιστικού κινήματος και όπως έπρεπε να έχουν οριοθετηθεί ήδη.

Λόγος καρδιάς, οι λέξεις

Καρδιές, αχτίδες, καταχνιές,
πικρή, γλυκιά η νότα,
ανάσες, κύματα στιγμές,
οι αναμνήσεις φώτα.

Αναβοσβήνουν οι στιγμές,
ο νους στο ρόδι τρέχει,
καημοί και πίκρες χάνονται,
η αγάπη όσο μετέχει.

Στιγμές, ομίχλες, χαρακιές
χαρές, ανεμοζάλη,
ζωές, αισθήσεις, ηδονές,
σαν γέρνει στην μασχάλη.

Στάλες, ροδιές, ανεμελιές,
κατρακυλάει ο χρόνος
ανάσες κύματα στιγμές,
της λευτεριάς ο τόνος.

Σταγόνες είναι η ζωή

Σταγόνες είναι η ζωή,
σταγόνες ευτυχίας,
δρέπει τις θλίψεις, τις χαρές,
αγάπης ή κακίας.

Σταγόνες είναι η ζωή,
πόνος και πάλι πονος,
σταλαγματιές τα δάκρυα,
σταγόνες και ο χρόνος.

Οι στάλες έγιναν στιγμές,
έτσι γεννιέται κύμα,
οι στάλες έγιναν οργές,
έτσι γενιέται θύμα.

Σταμαγματιά σταλαγματιά,
και κύματα οι πόνοι,
τα θύματα ανδρώθηκαν,
ή είναι πάλι μόνοι.

Σταγόνες είναι η ζωή,
σταγόνες η ελπίδα,
οι πόνοι είναι κύματα,
αυτή μένει ρανίδα.

Μία ρανίδα μόνο αρκεί,
και η ζωή κυλάει,
μα αν κι αυτή πλέον χαθεί,
ο άνθρωπος λυγάει.

Κλαυθμός ο πόνος,χάδι ελπίδας

Σχόλια, λόγια κι αν θα πούμε,
ταιριάζει μόνο ο καημός,
τη σιωπή κι αν προσπερνούμε,
θα μένει μόνο ο κλαυθμός.

Κλαυθμός μονάχα πονεμένων,
λόγια ανέμων, λόγια χαμένων,
στον πόνο μέσα τους πνιγμένοι,
όλου του κόσμου οι πληγωμένοι.

Αν μέρες γύρω μας νυχτώνουν,
αν νύχτες την ψυχή πλακώνουν,
Γυρίζει ο τόνος, κυλάει ο χρόνος,
δαγκώνει της καρδιάς ο πόνος.

Μα η αυγή κάπου αγγίζει,
και τις αχτίδες της στολίζει,
στέλνει ελπίδα στέλνει φώτα,
ακούγεται γλυκιά η νότα.

Κλαυθμός ο πόνος, γιατρειά ο χρόνος
γλυκό φιλί κάθε αχτίδας,
κλαυθμός ο πόνος, γλυκός ο τόνος,
γλυκό το φως, χάδι ελπίδας.

Ανθός, καημός αγάπης.

Είναι αγάπης ο καημός,
είναι αγάπης ο ανθός,
είναι ανέμης ο τροχός,
είναι στο κύμα ο αφρός.

Γεμίζουν πίκρες οι ψυχές,
χαρές ή θλίψη οι ανοχές,
γεμίζουν πόνο οι καρδιές,
ελπίδες στάζουν οι στιγμές.

Ανθός αγάπης η ζωή,
καημός, το κλάμα του μωρού.
Ανθός, του Μάη η ευχή,
το θέρος θλίψη ενός χαμού.

Λίβας στεγνώνει τις σταχιές,
η θλίψη σβήνει τις ευχές.
Νιώθει κενά κάθε καρδιά,
βαραίνει η ανασεμιά.

Μα η ακτή φέρνει δροσιές,
είναι αγάπης οι στιγμές.
είναι χαδιού χαραγμαματιές,
είναι φιλιού σταμαγματιές.

Στιγμές που θρέφει ο ανθός,
στιγμές που θρέφει ο καημός,
δίχως αγάπη το κενό,
το στάχυ άδειο από καρπό.

H Αριστερά, ο φασισμός, ο μηδενισμός και τα συγκοινωνούντα δοχεία (2ο και τελευταίο)

Γιατί οι αριστεροί καλλιεργούν την αθεΐα στους οπαδούς τους;

Πως συνδέονται τα αριστερά κόμματα με τον μηδενισμό;;;

Πως οδηγούνται ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΝΕΟΙ σε ένα φαύλο κύκλο από τον οποίο συχνά ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΠΟΤΕ;;;;

Τα παραπάνω ερωτήματα είναι αυτά που θα μας απασχολήσουν σήμερα στο δεύτερο και τελευταίο μέρος του άρθρου μου περί του κομμουνισμού σήμερα στον κόσμο όλο, σε ένα κόσμο που σταδιακά αναπτύσσονται όλο και περισσότεροι άνθρωποι που διακατέχονται από φασιστικά πρότυπα, πρότυπα τα οποία οδηγούν σε κακοψυχία και γενικά σε κατάρρευση των μικροκοινωνιών αγάπης.

Είναι πολύ λυπηρό λοιπόν το φαινόμενο να πληθαίνουν οι ψηφοφόροι των κομμάτων που χρησιμοποιούν διάφορες μορφές φασισμού με κορυφαία αυτήν του φαινομενικά δημοκρατικού φασισμού που είναι ο έλεγχος των μαζών με την χρήση ψεύδους. Στο παρελθόν είχα δημοσιεύσει μία σχετική πραγματεία και έτσι δεν έχω σκοπό να αναπτυχθώ τόσο προς αυτήν την διάσταση του θέματος.

Τα αριστερά κόμματα λοιπόν καλλιεργούν την αθεΐα και αυτό ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να το αμφισβητήσει καθώς οι σχετικές τάσεις εισήχθηκαν από τον Στάλιν αρχικά και αργότερα και από άλλους ΦΑΣΙΣΤΕΣ του παρελθόντος. Ο λόγος της καλλιέργειας αυτής της κατάστασης έχει να κάνει με τις διεφθαρμένες μέθοδες που αναπτύσσονται για τον έλεγχο των μαζών με την χρήση μικρών εγκλημάτων όπως τα ψεύδη και μέχρι τα ακόμη μεγαλύτερα που είναι οι φασιστικές εκφάνσεις αγώνες και όπου ο αγωνιζόμενος με πρόσχημα τα δίκαια του λαού ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ για το ύψος του κακού που πρόκειται να πράξει. Έτσι οι τρομοκράτες και οι αναρχικοί είναι ουσιαστικά αυτοί που προκύπτουν μέσα από τις δύο άκρες του φασισμού που είναι ο Νεοναζισμός αλλά και τα αριστερά κόμματα με τον υποκρύπτοντα φασισμό τους. Όπως έχω ξαναπεί το πρόσωπο του φασισμού διαθέτει τόσο δεξιό όσο και αριστερό μάγουλο. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε συγκοινωνούντα δοχεία τα οποία ορίζονται από την ΤΑΥΤΙΣΗ απόψεων που δημιουργεί η εισαγωγή της μηδενιστικής φιλοσοφίας που είναι η αθεΐα. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ σε τραπέζι φιλοσοφικού διαλόγου άθεος ο οποίος δεν δεχθεί ως υπαρκτή κατάσταση αυτήν η οποία μπορεί να γεννηθεί κάτι εκ του μηδενός. Τις σχετικές αηδίες είχαν συντρίψει ΠΟΛΛΑΚΙΣ οι αρχαίοι Έλληνες με κορυφαίο το απόσπασμα στον λόγο του Στησίμαχου τον οποίο χρησιμοποιεί ο Σωκράτης για να διδάξει στον Φαίδρο τον έρωτα ως ΑΛΗΘΙΝΗ και ΠΛΗΡΗ ΑΓΑΠΗ η οποία έχει εκφάνσεις όπως αυτές που ανέπτυξα πολλές φορές ήδη.

Οι μηδενιστικές φιλοσοφίες λοιπόν βρίσκουν εφαρμογή στα κόμματα που χρησιμοποιούν διάφορες μορφές υπαρκτού σοσιαλισμού και φυσικά δεν συμπεριλαμβάνονται οι ήπιες μορφές σοσιαλισμού που αναπτύσσονται από ΠΟΛΛΑ κόμματα εξουσίας τα οποία δεν αρέσκονται στην φλυαρολογία και την μπουρδολογία, αλλά ΘΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ με στόχο ΟΧΙ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΝ για τα δίκαια του λαού, αλλά για να αγωνιστούν να δημιουργήσουν διάφορα κοινωνικά πρότυπα που θα οδηγήσουν την κοινωνία σε οριοθέτηση όσο το δυνατόν περισσότερων ατόμων τα οποία θα καταφέρνουν να επιβιώσουν. Θεσπίζουν σειρά μέτρων και όταν βρεθούν στην εξουσία, τα οποία ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ την πλουτοκρατία να κερδοσκοπεί ανεξέλεγκτα, αλλά ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ την ελεύθερη ανάπτυξη των κεφαλαιοκρατών καθώς τις περισσότερες φορές (ΟΧΙ ΠΑΝΤΑ) τα άτομα που κρατούν τις τύχες των κομμάτων αυτών ελαφρού σοσιαλισμού, έχουν ως αρχή την ΑΠΟΛΥΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και στόχο την μη εμφάνιση αυταρχικών μεθόδων. Η αυταρχικότητα είναι στοιχείο ΟΛΩΝ των αριστερών κομμάτων στην Ελλάδα και φυσικά ΤΟ ΙΔΙΟ ισχύει και στις άλλες χώρες καθώς τα μέλη των αριστερών κομμάτων έχουν γαλουχηθεί από πολύ μικρά με αρχές οι οποίες ορίζουν την επανάσταση συχνά ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΙΤΙΑ.

Με την Λακωνική ανάλυση λοιπόν που παρέθεσα ήδη εξηγείται ΠΛΗΡΩΣ η άρνηση της ορκωμοσίας ορισμένων αριστερών Βουλευτών, καθώς με τον τρόπο αυτό οριοθετούν ακόμη και την αμφισβήτηση του Συντάγματος και όπως παρατηρήθηκε πρόσφατα με τον ολοκληρωτικό ευτελισμό στον οποίο επήλθε η Αριστερά στην Ελλάδα.

Παρατηρήθηκε λοιπόν στην Ελλάδα το εξής αξιοπρόσεκτο και ειλικρινά ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΟ να αμφισβητείται ο θεσμός ο οποίος ορίζει την Βουλευτική έδρα στους ανθρώπους αυτούς. Αμφισβητούν λοιπόν ένας θεσμό ο οποίος τους θρέφει και αυτό γιατί το Σύνταγμα οριοθετεί την ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΕΙΑ και φυσικά ορίζει ως γεγονός την ορκωμοσία την οποία ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ γιατί πολύ απλά θα πρέπει να υποσχεθούν την νομιμοφροσύνη η οποία ορίζει την μη ανάπτυξη επαναστατικών μεθόδων αγώνα ο οποίος θα φτάσει ακόμη και στα άκρα, όπως συχνά παρατηρήθηκε στην Ελλάδα. Ενδεικτικά αναφέρω το κλείσιμο των δρόμων ή το χτίσιμο της πόρτας καθηγητών που διδάσκουν σε ιδρύματα καθώς και άλλες μορφές αγώνα που εμποδίζουν την ελευθερία του ατόμου που προσδιορίζεται από το Σύνταγμα. Είναι επόμενο λοιπόν να μην πιστεύουν και να μην αποδέχονται το Σύνταγμα το οποίο ορίζει μορφές ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης του ατόμου. Φυσικά η ελευθερίες αυτές που προσδιορίζονται καταπατούνται συχνά στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό από την ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ των υπηρεσιών που ασκούν τις ΟΛΕΣ τις μορφές εξουσίας που υπάρχουν και φυσικά δεν εξαιρούνται οι δημοσιογράφοι οι οποίοι σε άλλες χώρες οριοθετούν την κοινή γνώμη επειδή πολύ απλά οι άνθρωποι εκεί δεν έχουν την στοχαστική ικανότητα του Έλληνα η οποία υποβοηθείται από μία ΠΑΝΑΞΙΑ γλώσσα η οποία εμπεριέχει λέξεις που οριοθετούν ΠΛΗΡΩΣ τις έννοιες. Φυσικά αυτό την τελευταία αναφορά μου πολλοί είναι που αδυνατούν να την κατανοήσουν, καθώς σήμερα η Ελληνική γλώσσα έχει ευτελιστεί ακόμη και από τους σύγχρονους διανοούμενους που εφευρίσκουν έννοιες που ΠΟΤΕ δεν υπήρξαν και όπως παρατηρεί κανείς σε κάποιες μεταφράσεις αρχαίων κειμένων που ορίζουν κείμενα ασυνάρτητα και οριοθετούν ως ανόητους τους αρχαίους επειδή πολύ απλά δεν υπάρχει ικανότητα νόησης η οποία θα οριστεί με την αναφορά της αφετηρίας του λόγου.

Η αριστερά, ο φασισμός, ο μηδενισμός και τα συγκοινωνούντα δοχεία (1ο)

Μετά τα γεγονότα κατά τα οποία χάθηκαν 4 ζωές και ειλικρινά ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ γιατί το μωράκι στην κοιλιά της μητέρας του δεν το συμπεριλαμβάνουν ορισμένοι και αναφέρονται σε 3 ζωές, είμαι αναγκασμένος εκ των πραγμάτων να παραθέσω τις απόψεις μου γεγονός που ορίζεται από την στάση σύσσωμης της αριστεράς।

Η Αριστερά λοιπόν και ενώ διαφαίνεται ότι έχει λάβει όλα τα μέτρα στις πορείες για να ξεκαθαρίσει το ειρηνικό αυτών, ΕΧΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΥΘΥΝΗ, μία ευθύνη που η πηγή της είναι διαχρονική και αυτό γιατί πολύ απλά οι θεωρίες που ασπάζονται οι απανταχού αριστεροί είναι φιλοσοφίες οι οποίες πάσχουν από λογική και πολύ απλά χρησιμοποιούν τα σοφίσματα ή καλύτερα τις σοφιστείες των σύγχρονων ΑΓΥΡΤΩΝ που τα κορυφαία ονόματα αυτών είναι Στάλιν, Τρότσκι, Λένιν και του ανθρώπου ο οποίος παρουσιάστηκε μπερδεμένος ανάμεσα στην απόκτηση της εξουσίας και στον αγώνα για τα δίκαια του λαού. Αναφέρομαι βεβαιότατα στον Μαρξ ο οποίος όντας από πλούσια οικογένεια και ενώ μπορούσε εύκολα να διαχειριστεί τον λόγο για απόκτηση της εξουσίας, απλά έγραψε τις απόψεις του οι οποίες έμελλε να χρησιμοποιηθούν στο μέλλον από τους ελεγκτές των μαζών για την απόκτηση της εξουσίας και όπως οι περισσότεροι γνωρίζετε.

Η παρούσα λοιπόν δημοσίευση απευθύνεται προς νοήμονες και όχι στους ανθρώπους που έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου εδώ και πολλές δεκαετίες σχετικά με τις αριστερές ιδέες.

Ποια ήταν λοιπόν η πορεία της αριστεράς στην εξουσία;
Πως διαχειρίστηκε την εξουσία;

Αρχικά λοιπόν θα αναφερθώ προς τα εγκλήματα της Ρωσικής επανάστασης κατά την οποία αιματοκυλίστηκε ένας λαός ολόκληρος, για να αποκτήσουν οι υποκινητές της επανάστασης την εξουσία και όπως όντως έγινε. Οι επαναστάτες λοιπόν βλέπουμε να έχουν τελέσει ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ, και θα αναφερθώ ΕΙΔΙΚΑ ΣΕ ΕΝΑ, σε αυτό που τελέστηκε σε βάρος ενός 17χρονου παιδιού τότε, του Αγίου σήμερα Αθανασίου- Συμεών- Γεωργίου Καρσλίδη, ο οποίος είναι ο ιδρυτής της Μονής στην Κώμη της Σίψας την επονομαζόμενη σήμερα περιοχή Ταξιαρχών. Οι επαναστάτες λοιπόν στους οποίους καλλιεργήθηκε η αθεΐα μπήκαν σε ένα μοναστήρι και ΕΚΤΕΛΕΣΑΝ ΕΝ ΨΥΧΡΩ τους μοναχούς από τους οποίους διασώθηκε ΑΠΟ ΤΥΧΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ το παιδάκι τότε ο σημερινός άγιος. Σώθηκε γιατί οι εκτελεστές είχαν ένα κώδικα τιμής ο οποίος όριζε και ο άνθρωπος που θα ζούσε μετά την αποδοχή τριών σφαιρών από το εκτελεστικό απόσπασμα, αποκτούσε το δικαίωμα της ζωής. Ανάλογα εγκλήματα εκείνη την εποχή έγιναν ΧΙΛΙΑΔΕΣ.

Οι επαναστάτες λοιπόν στο πρόσχημα της ανάληψης της εξουσίας από τον λαό, σήμερα εκφράζεται η αριστερά ως ο διαχειριστής του νόμου που ορίζει το δίκαιο του εργάτη, ανέλαβαν την εξουσία διώκοντας τότε το αυταρχικό καθεστώς και στη συνέχεια είχαμε την ανάπτυξη μιας ολιγαρχίας η οποία διαχειρίστηκε της τύχες ενός ΑΞΙΟΥ λαού, ο οποίος διατήρησε στην καρδιά του την πίστη στον Θεό όπως οι πρώτοι Χριστιανοί, κρατώντας κρυφά στην καρδιά τους την ΑΓΑΠΗ που ΕΙΝΑΙ ο Θεός.

Η αναφορά μου στον Θεό γίνεται για να οδηγήσω τον λόγο ο οποίος ορίζει την σημερινή μου συγγραφή, καθώς αιτιολογεί την ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΥΘΥΝΗ της αριστεράς για τα πρόσφατα έκτροπα σε μια κοινωνία η οποία αναζητάει εναγωνίως γωνιές αγάπης για να κουρνιάσει, κάτι το οποίο το βλέπει κανείς σε πληθώρα σελίδων στο διαδίκτυο και όπου η συμπαράσταση και η θλίψη για τους ΑΘΩΟΥΣ που πλήρωσαν με το αίμα τους εκφράζεται μέσα από τους λυγμούς των ανθρώπων που νιώθουν να τους πνίγουν την ΕΛΠΙΔΑ για κάτι καλύτερο σε αυτήν την ζωή। Αυτό το καλύτερο ΔΕΝ ΕΡΧΕΤΑΙ μέσα από καταστροφές και φόνους, αλλά ΠΑΝΤΑ έρχεται με την εκδήλωση διαφόρων μορφών αγάπης.

Θα συνεχίσω σε επόμενη δημοσίευση ορίζοντας τις ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ τις Αριστεράς και όπως προδιαγράφηκε ήδη Λακωνικά καθώς θα εισάγω πολλές λεπτομέρειες αποκαλύπτοντας την πονηρή και σοφιστική δράση των ελεγκτών των μαζών των αριστερών κομμάτων, ένας λόγος ο οποίος πολύ απλά συνδυάζει την μηδενιστική φιλοσοφία και καλλιεργεί την κακοψυχία με αποτέλεσμα να οδηγούνται τα παιδιά τα οποία μεγαλώνουν με αριστερές ιδέες στην τρομοκρατία και ΔΙΠΛΑ σε όσους διαχέονται από όμοια φασιστικά ιδεολογικά πρότυπα, καθώς ουσιαστικά εκεί βρίσκει διέξοδο να εμφανιστεί ο ΥΠΟΥΛΟΣ καλλιεργούμενος φασισμός που καλλιεργεί η αριστερά.

Είναι δεδομένο λοιπόν ότι το πρόσωπο του φασισμού μπορεί να διαθέτει τόσο το δεξιό όσο και το αριστερό μάγουλο.

Παραμερίζω

Παραμερίζω σιωπές
στην άκρη του γκρεμού,
Παραμερίζω τις κραυγές
του άκρατου θυμού.

Παραμερίζω αγκαλιές
που άδειες στέκουν στις γωνιές,
Παραμερίζω γειτονιές
που άδειες στέκουν οι καρδιές.

Παραμερίζω τον θυμό
εγωισμών τον λυτρωμό
παραμερίζω την οργή
του μίσους άκρατη πηγή.

Τρέχω αδράχνω τις μορφές
πνίγω τις άναρθρες κραυγές.
Τρέχω αδράχνω τα φιλιά
πνίγω στην λύπη μια αγκαλιά.

Ψάχνω γωνίες τακτικές,
που πιάνουν όμορφες στιγμές
ψάχνω τετράγωνες ορμές
χάνω αγάπες και χαρές.

Παραμερίζω τις χαρές
από τα λάθη μου του χθες.
Παραμερίζω τις ευχές,
στη λήθη στέκω στις σκιές.

Παραμερίζω μια φωνή
ενός ανέμου την βοή,
παραμερίζω την βροχή
καυτών δακρύων την πηγή.

Πυράκανθος

Γλυκός καημός ανεμίζει.
Γεμίζει σπίθες η καρδιά της.
Τζάκι η ανασεμιά της.

Η θαλπωρή της τυλίγει τις πονεμένες ψυχές.
Γλυκαίνει τον πόνο η αγκαλιά της.
Ζεσταίνει τον χρόνο το άκουσμά της.

Μα απ' έξω...
Πυράκανθος είναι η καρδιά της.
Μάης τα χείλη, τα φιλιά της.
Γενάρης είναι η ματιά της.

Πικρό το χάδι την αγγίζει.
Στυφός ο λόγος ανεμίζει.
Γλυκιά η ελπίδα την αγγίζει,
Ο αέρας τις στάχτες ανεμίζει.

Το αγκάθι της καρδιάς θ' ανθίσει,
στολίδια αυτή θα την γεμίσει,
Μάης θα έρθει στην καρδιά της,
γοργά θα είναι τα βήματά της.

Ο πόθος κόβει κάθε αγκάθι,
λουλούδι ο έρωτας γεμίζει το καλάθι.
Οι ηδονές ξεχύνονται στο φράγμα,
αυτό που έχτισε η καρδιά μετά το κλάμα.

...αφιερωμένο σε μια ψυχούλα.

Ο τρύγος λέξεων

Αισθήσεις, όνειρα, στιγμές,
ανέμων στίχοι, χάντρες,
παραγεμίζουν φυλακές,
της λησμονιάς οι μάντρες.

Ελπίδα, βήχας, αρετές,
αγάπη μίσος, στοίβες,
αγώνας επιβίωσης
για της ψυχής τις κλείδες.

Στιγμές γιορτής και ξεγνοιασιάς
των παιδικών μας χρόνων
σημαίες ανεμίζουνε
στα κέντρα των αιώνων.

Ματιά, χρυσάφι, διδαχές
τα λόγια που γεμίζουν,
αγγίζουν στίχοι, επαφές,
ανασεμιά χαρίζουν.

Μάτια μου

Μάτια μου (Στίχοι Γιώργη)

Μάτια μου, γλυκά μου μάτια,

σε κοιτούσα χθες το βράδυ,

εσύ δάγκωνες τα χείλη,

εγώ ήμουν στο σκοτάδι.

Σε κοιτούσα... δεν με είδες,

ήσουν ομορφα ντυμένη,

στα γαλάζια τυλιγμένη,

γύριζες σαν την ανέμη.

Ένιωθες πως σε κοιτούσα,

απ' την πλάτη ως την πατούσα,

σου μυρμήγκιαζε η πλάτη,

μα εγώ δεν σε φιλούσα.

Έψαχνες να βρεις το βλέμμα,

ήξερες πως ήταν ένα,

μα δεν είδες στο σκοτάδι,

των ματιών μου εμέ το χάδι.

Έφυγα πριν καταλάβεις,

πριν με νιώσεις πως ανάβεις,

μία νια φωτιά σ' εμένα,

ξέρω πλέον ...περασμένα.

Ξεχασμένα όμως όχι,

όσα χρόνια κι αν περάσουν,

η καρδιές που αγαπιούνται,

μέρα ή νύχτα δεν ξεχνιούνται.

Παραμύθι

Σαν παραμύθι ο καημός

σαν ένας μύθος ο λυγμός,

το μυθιστόρημα αργεί,

να πάρει πάλι την στροφή.

Ο στίχος στέκει στην γωνιά

πάλι αυτός κρυφογελά,

κι οι νότες παίζουν τον σκοπό,

ανασεμιάς έναν κλαυθμό.

Μα εσύ ελπίδα μου γλυκιά,

σαν ηλιαχτίδα πρωινού,

σιρόπι γίνεσαι εσύ,

μες στο γλυκό του κουταλιού.

Μου μοιάζεις λίγο μασκαράς,

μια δάκρυ στάζεις, μια γελάς,

σαν παπαρούνα μας κοιτάς,

κι εμείς ρωτάμε που θα πας.

Στάσου λιγάκι την αυγή,

δώσε γελάκι και φιλί,

μια αγκαλιά σου και για μας,

κι ύστερα φεύγεις... σ' άλλους πας.

Αν θα με δεις και θυμηθείς

Αν θα με δεις και θυμηθείς
και έρθεις πάλι να με βρεις,
θα είμαι εδώ θα σ' άγαπώ
και θα το ρίξω στο πιοτό.


Αν πάλι έρθεις και δεν πεις,
πως θέλεις πίσω να βρεθείς,
εγώ εδώ θα καρτερώ,
θα τραγουδώ σ΄ένα σκοπό
θα λέω πάλι σ΄αγαπώ
κι ας στην καρδιά έχω καημο.


Αν έρθεις πίσω με ντροπές
μην νιώσεις άλλες ενοχές
μην νιώσεις πίσω πως με θες.
Πες μου μονάχα σ΄αγαπώ
εμένα τούτο μου αρκεί
και η αυγή θα ΄χει φανεί.


Αν μου το πεις το σ' αγαπώ
μου πεις πως δεν έχεις θυμό,
μου πεις το έλα στη γιορτή
όπου θα είσαι μόνη εσύ.


Εγώ θα έρθω να σε βρω
δίχως τον κόμπο στον λαιμό
δίχως οργή, δίχως ντροπή,
δεν έχω εγώ την ενοχή.

Μα πάντα θέλω, συγχωρώ
θέλω αγάπη να χαρώ,
θέλω εσένα να κοιτώ
θέλω φιλί κι όχι πιοτό.

Έψαχνα χρόνια να σε βρω

Έψαχνα χρόνια να σε βρω
στη ζέστη και στο κρύο
περπατάω.

Έψαχνα χρόνια να σε βρω,
παντού στη σκέψη μου, στους ανέμους
σε ζητάω.

Μα εσύ που ήσουνα εδώ κοντά,
που έψαχνες κι εσύ αγάπης γιατριά,
ορδές χτυπούσαν πάνω σου οι καημοί,
μα ήσουνα μονάχη στο νησί.

Τρυγίριζα σε έψαχνα στους δρόμους
τρυγίριζα ρωτούσα τους ανέμους,
κανείς δεν είδε το χαμένο μου νησί,
κανείς δεν είπε πως μονάχη σου εσύ.

Μονάχη κι έρμη λαχταράς σ΄εκείνο το νησάκι
της ερημιάς σου μάχεσαι την πίκρα και τα λάθη
βρήκες απάνεμο λιβάδι και με τοίχους
το έχτισες και έκρυψες τους χτύπους.

Τους χτύπους της καρδιάς σου περιμένω
να ακούσω πάλι ένα τραγούδι πονεμένο,
και μια ηλιαχτίδα στις καρδιές μας ν΄ανατείλει
να απολαύσουμε μαζί το κάθε δείλι.

'Εψαχνα χρόνια να σε βρω...

Ανάσα μου

Ανάσα μου εσύ
που πόνεσες καρδιά μου.

Ανάσα μου εσύ

που έσβησες

πολλά απ΄τα όνειρά μου.

Ανάσα μου

αγάπη μου στο χέρι μου

κρατούσα τα φιλιά

σφιχτά για σένα.

Ανάσα μου αγάπη μου

και μέλι μου,

δεν άκουσες εσύ

καρδιάς τα λόγια

σαστισμένα.

Υστερόγραφο

Το υστερόγραφο ξεκίνησα και πάλι να σου γράψω,

και σκέφτηκα πως έπρεπε άλλη καρδιά να ψάξω.

Μα εσύ καρδιά μου που χτυπάς στης μουσικής τους ήχους,

και πάλι πίσω γύρισες και γράφεις πάλι στίχους.

Άνεμος θέλεις να γενείς παντού να ταξιδέψεις,

μα την καρδιά της όμορφης δεν πέτυχες να κλέψεις.

Κρίμα, να είσαι θύμα

Αν αγαπάς τόσο πολύ,
τόσο πολύ που είσαι θύμα,
είναι κρίμα
είναι κρίμα.

Κρίμα αγάπης ο καημός,
που θρέφει στεναχώριες,
για τις ψυχές που είναι χώριες,
για τις ψυχές που είναι χώριες...

Μα είναι κρίμα, είναι κρίμα,
που της καρδιά ο πόνος βλέπει στάλες,
που της ματιάς η άκρη θρέφει, μπάλες,
ο δρόμος στρώθηκε κροκάλες,
ο δρόμος στρώθηκε κροκάλες.


Μα είναι κρίμα, είναι κρίμα,
την ευτυχία πήρε ένα κύμα,
τα βότσαλα ματώνουν τις πατούσες,
εκεί, εκεί που με φιλούσες.
εκεί, εκεί, στα μάτια με κοιτούσες.

Εκεί στα μάτια σε κοιτούσα,
στην αγκαλιά μου σε κρατούσα,
τώρα ματώνει η καρδιά μου,
τώρα ματώνει η καρδιά μου.

Η αγάπη έφερε τον πόνο,
εγώ αγαπούσα, είδες; ΜΟΝΟ,
εγώ αγαπούσα, εσύ τον πόνο.

Αν αγαπάς τόσο πολύ,
τόσο πολύ που είσαι θύμα,
είναι κρίμα
είναι κρίμα.

Περί βιολογικής Γεωργίας και διαχείρισης περιβάλλοντος. Πρόταση για πιστοποίηση τροφών ανεξάρτητα από τον τρόπο καλλιέργειας.

Φίλοι μου

Μερικοί ήδη έχετε έρθει σε επαφή με ορισμένες έρευνες που αναφέρουν την εκτίμηση ότι σταθεροποιήθηκε η θερμοκρασία του πλανήτη. Αυτό βέβαια είναι μία μερική αλήθεια και αυτό γιατί στατιστικά η μέση θερμοκρασία του μισού και του ενός βαθμού ΔΕΝ ΟΡΙΖΕΙ άνοδο ή μείωση της θερμοκρασίας λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου και επίσης δεν ορίζει ΚΑΜΙΑ εκτίμηση ότι ο πλανήτης δεν κινδυνεύει.

Στις επιστήμες γενικά η κάθε μία ξεχωριστά και όλες μαζί μπορεί να ορίσουν γενικά εκτιμήσεις οι οποίες αποτυπώνουν μία δεδομένη στιγμιαία στατιστική αποτύπωση η οποία ΜΟΝΟ ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΑ μπορεί να οριστεί ως κίνδυνος ή ως απιθανότητα κινδύνου. Έτσι οι μετεωρολόγοι ΞΕΡΟΥΝ ότι υπάρχουν ΠΑΜΠΟΛΟΙ παράγοντες που ορίζουν μερική μείωση και άνοδο της θερμοκρασίας που οφείλονται σε παράγοντες που έχουν να κάνουν με την θέση του ηλίου και την απόσταση γης ήλιου με την γωνία κλίσης του άξονα της Γης που στην διάρκεια μιας δωδεκαετίας οι αποστάσεις και η κλίση αυτή ΑΛΛΑΖΟΥΝ με τρόπο που ορίζουν αυξομειώσεις στην θερμοκρασία του πλανήτη. Αυτό το γεγονός ξεχνούν ΤΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΑΚΙΑ ΨΕΥΤΟΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ που δεν έμαθαν και ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΘΟΥΝ ΠΟΤΕ να μελετούν σωστά τις επιστήμες και εφόσον δεν φροντίζουν για την εμπεριστατωμένη μελέτη με την συμβουλή ειδικών. Αυτοί οι λοιπόν οι ψευτοεπιστήμονες πιάνουν "μολύβι και χαρτί" και με μια απλή στατιστική ανάλυση σπέρνουν κινδύνους και θερίζουν θύελλες οι οποίες έχουν επιπτώσεις στην κοινωνία ολόκληρη αφού ορίζουν συνθήκες ελέγχου των μαζών και οικονομική εκμετάλλευση από επιτήδειους όπως η περίπτωση των βιολογικών προϊόντων.

Πριν προχωρήσω στα βιολογικά θέλω να θυμίσω σε μερικούς αν και δεν ξέρω κατά πόσο έχετε ικανή μνήμη και κρίση εκτίμησης γεγονότων και δεν ξέρω κατά πόσο δίνεται σημασία στις σχετικές δημοσιεύσεις αφού κυρίως οι κυρίες αλλά και πολλοί κύριοι ανοίγουν τις εφημερίδες ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΞΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΑ και για τις αστρολογικές ανοησίες των ΑΓΥΡΤΩΝ που με μεγάλη επιείκεια θα χαρακτήριζα παράσιτα της κοινωνίας αφού τρέφονται με τις ψυχικές ελπίδες των νεαρών κυρίως αλλά και μεγαλυτέρων γυναικών που περιμένουν τους πλανήτες να περάσουν δίπλα από το φουστάνι τους για να μυρίσει ο άντρας το άρωμά τους και να βρουν το μεγάλο κορόιδο το οποίο θα τους κάνει όλα τα χατίρια. Φυσικά είναι μικρή η ομάδα αυτή των γυναικών, αλλά δεν παύει να υπάρχει και έτσι σατυρικά καυτηριάζω τις συμπεριφορές του με την ευκαιρία.

Περίπου λοιπόν το 1990- 2002 υπήρχε μία μεγάλη και εκτεταμένη έρευνα που αφορούσε την τρύπα του όζοντος. Χρονικά δεν είμαι απόλυτα βέβαιος αλλά γύρω στο 2002 παρουσιάστηκε μία έρευνα η οποία όριζε την ΑΠΟΡΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ. Από το 1990 περίπου (κάποιος που γνωρίζει θα μπορούσε να οριοθετήσει πιο σωστά τις χρονικές μου αναφορές), ήταν γνωστό ότι πάνω από την εύκρατη ζώνη και ειδικά πάνω από την μεσόγειο υπήρχε μία μεγάλη τρύπα του όζοντος. Μετά από λίγο καιρό ανακαλύφθηκε ότι παρουσιάζεται μία δεύτερη τρύπα και ότι ο κίνδυνος καρκινογενέσεων από την απουσία του ΥΠΕΡΤΑΤΟΥ ΦΙΛΤΡΟΥ υπεριώδους ακτινοβολίας της ατμόσφαιρας, είχε αρχίσει να γίνεται ιδιαίτερα μεγάλος.

Ξαφνικά λοιπόν ΠΑΡΑΔΟΞΩΣ και ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙΤΑΙ παρατήρησαν οι επιστήμονες ότι οι δύο αυτές τρύπες διασπάστηκαν σε πολλές μικρότερες και μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα μεταφέρθηκαν πάνω από την Ανταρκτική. Το γεγονός αυτό άφησε ΑΦΩΝΟΥΣ του επιστήμονες οι οποίοι ΜΕ ΚΑΜΙΑ ΛΟΓΙΚΗ δεν κατάφεραν να εξηγήσουν το ανεξήγητο φαινόμενο. Παρουσιάστηκαν τότε οι ΑΝΟΗΤΟΙ που μίλησαν για ένα πλανήτη ζωντανό που είχε την δυνατότητα από μόνος του να παρουσιάζει το φαινόμενο της αυτοΐασης. Τότε έλεγαν ΠΟΛΛΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ότι υπήρχε ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΘΕΟΥ και ΚΑΝΕΙΣ δεν τους πίστεψε και επέλεξαν να πιστέψουν ότι ΞΑΦΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ οι τρύπες που ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ και ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΝ σε συγκεκριμένο χώρο αποφάσισαν να μεταναστεύσουν σε περιοχή ΑΚΑΤΟΙΚΗΤΗ και κυρίως στην Ανταρκτική και την αρκτική.

Τι έγινε λοιπόν;;
Αυτό που γνωρίζουν ΠΟΛΛΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ σε σκήτες μοναστηριών κυρίως είναι ότι ο Θεός έστειλε τους Πρωτόπλαστους Αγγέλους και ΕΙΔΙΚΑ ΤΟΝ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟ Μιχαήλ με τα Σεραφείμ τα οποία ηγείται να δημιουργήσουν ΕΚ ΝΕΟΥ το στρώμα αυτό που αποτελεί το φίλτρο της ατμόσφαιρας και όπως αρχικά είχαν εντολή και είχαν δημιουργήσει τα χρόνια πριν ο Θεός δημιουργήσει την ζωή στον πλανήτη Γη ο οποίος ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ που επέλεξε ο Θεός να έχει ζωή. Έτσι λοιπόν οι έξι Πρωτοπρεσβύτεροι και οι 12 Πρεσβύτεροι με τον Αρχάγγελο Μιχαήλ όρισαν την διάσπαση της τρύπας του όζοντος σε πολλές μικρότερες αρχικά και αργότερα τις μετέφεραν σε δύο μικρότερες και όπως αρχικά είχαν δημιουργηθεί να επεκτείνονται στην αρκτική και την Ανταρκτική και όπου υπάρχουν μόνο λίγες ζωικές μορφές ζωής οι οποίες είναι ιδιαίτερα ανθεκτικές στην ηλιακή ακτινοβολία η οποία λόγω της αντανάκλασης του χιονιού, για έξι συνεχής μήνες είναι ιδιαίτερα έντονη.

Η διάσπαση της τρύπας σε πολλές μικρότερες αρχικά όρισαν την προστασία των ανθρώπων όπως σκιάζει ένα δίχτυ του οποίου οι τρύπες ορίζουν μία συνολική επιφάνεια μεγάλη, αλλά λόγω του υλικού που τις έχει διασπάσει σε πολλές μικρότερες ορίσουν μικρότερη περατότητα από κάθε τι ρευστό. Έτσι το νερό μέσα από μία λεπτή σήτα περνάει πολύ αργά και το ίδιο και οι ακτίνες του ηλίου φιλτράρονται σε μεγαλύτερο βαθμό.

Αυτό το θαύμα ορίστηκε από προσευχές ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΓΙΩΝ σε σκήτες και σε διάφορα Μοναστήρια που ζήτησαν ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ ΨΥΧΗΣ την προστασία του ανθρώπου από τον ΕΝΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ τον Τριαδικό ΘΕΟ, ο οποίος βεβαίως έκανε το αίτημα δεκτό αλλά με τρόπο ελάχιστα εμφανή για να αποφασίσουν οι άνθρωποι να λάβουν και οι ίδιοι μέτρα τα οποία θα ορίσουν ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ την επίλυση του προβλήματος στο μέλλον.

Έτσι λοιπόν η παγκόσμιες οργανώσεις πιέζουν χρησιμοποιώντας τις επιστημονικές έρευνες και μειώνονται πολλά από τα φυτοφάρμακα που εμπεριέχουν χλωροφθοράνθρακες και γενικά κάθε το υλικό τύπου αεροζόλ το οποίο ευθύνεται για την καταστροφή του όζοντος. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα και ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΑΝ ΧΙΛΙΑΔΕΣ φυτοφάρμακα και άλλα υλικά τα οποία έβλαπταν και στην θέση τους ανακαλύφθηκαν ΝΕΑ λιγότερο ή και περισσότερο μερικές φορές επικίνδυνα. Το αποτέλεσμα είναι να έχουν ληφθεί μια πρώτη δέσμη μέτρων τα οποία στη συνέχεια με την απαγκίστρωση από τον πετρέλαιο για ενεργειακούς σκοπούς με την δημιουργία Αιολικών πάρκων ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ, καθώς και των Φωτοβολταϊκών μονάδων, αρχικά θα ορίσουν πολύ μικρότερη μόλυνση του περιβάλλοντος τα επόμενα χρόνια και ΚΑΘΑΡΙΣΜΟ ΠΛΗΡΩΣ της ατμόσφαιρας από κάθε ρύπο μετά την ολοκλήρωση των αντιδραστήρων σύντηξης που ο πρώτος κατασκευάζεται ήδη στην Γαλλία και θα ολοκληρωθεί γύρω στο 2030. Η ανακάλυψη κινητήρων που μειώνουν ακόμη λιγότερο και η κατάργηση ΟΛΩΝ των πυρηνικών αντιδραστήρων θα ορίσει τελικά ΥΓΕΙΑ στον πλανήτη Γη, ο οποίος απλά δεν θα έχει χώρο για συνεχή υγειονομική ταφή αποβλήτων βιολογικού καθαρισμού. Αυτό το πρόβλημα θα οριστεί μετά την πάροδο πολλών δεκαετιών και αφού ακόμη το πρόβλημα είναι τοπικό και μικρής φύσεως παγκοσμίως.

Κλείνω λοιπόν με την αναφορά μου στα βιολογικά.
Τα βιολογικά προϊόντα ουσιαστικά ορίζουν μία ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΣΗ από ομάδες ανθρώπων οι οποίοι ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΟΥΝ στο όνομα υγιεινής διατροφής παρουσιάζοντας απλά μία τροφή η οποία δεν περιέχει μέρος φυτοφαρμάκων. Ουσιαστικά λοιπόν μας προσφέρουν ΣΕ ΤΡΙΠΛΑΣΙΑ σχεδόν τιμή υλικά τα οποία εμπεριέχουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ που βλάπτουν εκτός από φυτοφάρμακα. Μιλάμε λοιπόν για είδη διατροφής πρώτης ανάγκης τα οποία ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ να τα επιλέγουν πολλοί από τους συμπολίτες μας και αφού η ανεργία μαστίζει και είναι αναγκασμένοι να συντηρούν αδερφικές οικογένειες άνθρωποι οι οποίοι εργάζονται και τα βγάζουν πέρα με το ζόρι ή να χαρτζιλικώνουν φοιτητές ξαδέρφια τους ή ανίψια τους άνθρωποι που έχουν μεγάλη αγάπη στην καρδιά τους. ΕΙΜΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΒΕΒΑΙΟΣ ότι γνωρίζετε μερικοί από εσάς κάποια παραδείγματα σαν αυτά που περιέγραψα.

Με δεδομένο λοιπόν ότι η διατροφή ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ θεωρώ ότι οι τιμές των προσφερόμενων αγαθών είναι ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΕΣ όταν:

-Εμπεριέχουν κάποια φυτοφάρμακα τα οποία επιτρέπονται.
-Εμπεριέχουν μικροοργανισμούς οι οποίοι δεν σκοτώνονται από συντηρητικά ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ όπως είναι το ασκορβικό ή άλλα που απαγορεύονται σε μικρές ποσότητες τα οποία ΟΥΔΕΜΙΑ ΕΠΙΠΤΩΣΗ δεν έχουν στον ανθρώπινο οργανισμό.
- Εμπεριέχουν τα ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ που δίδονται σε ζώα τα οποία παράγουν κοπριές οι οποίες χρησιμοποιούνται για την παραγωγή φυτικών τροφών και αφού αποβάλλονται από τον οργανισμό των ζώων δια μέσω των ούρων τα οποία εκ των πραγμάτων εμπεριέχονται στις κοπριές.

Η γνώση μου δεν μου επιτρέπει να αραδιάσω άλλα που εμπεριέχονται στα βιολογικά τα οποία είναι ΕΞΙΣΟΥ επικίνδυνα με τα υλικά που χρησιμοποιούνται σε συμβατικές καλλιέργειες.

Προτείνω λοιπόν την δημιουργία ΕΤΑΙΡΙΩΝ ΕΛΕΓΧΩΝ οι οποίες θα πρέπει ΝΑ ΕΛΑΓΧΟΥΝ ΠΑΣΕΣ ΤΙΣ ΤΡΟΦΕΣ και να πιστοποιούν φέροντας την σφραγίδα τους η οποία θα τους ενοχοποιεί σε περίπτωση που παρουσιαστεί κάποιο πρόβλημα. Οι εταιρίες θα μπορούσαν να λειτουργούν όπως οι γνωστές πιστοποίησης βιολογικών τις οποίες ΕΥΚΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΚΑΙ ΞΕΓΕΛΟΥΝ ΠΑΜΠΟΛΟΙ αγρότες και αφού υπάρχουν υλικά τα οποία ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΛΕΧΘΟΥΝ και να βρεθούν ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΕΛΕΓΧΟΝΤΑΙ.

Ένα από αυτά είναι ΤΟ ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΟ ζιζανιοκτόνο Γλυφοσεϊτ που κάποτε κυκλοφορούμε μόνο ως Ραουντάπ το οποίο διασπάται στα πρωτογενή συστατικά και ΔΕΝ ΜΟΛΥΝΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ και αφού ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΕ κάτι το ενοχοποιητικό αν και χρησιμοποιείται πέραν της εικοσαετίας. Έχουμε λοιπόν μία κατηγορία προς το υλικό το οποίο αποτελεί ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ μείωσης κόστους σε παραγωγούς, να κατηγορείται ΑΠΟ ΑΓΝΟΙΑ ανθρώπων ως ένοχο για επιπτώσεις άλλων ΠΟΛΥ ΕΠΙΚΥΝΔΙΝΩΝ φυτοφαρμάκων που καταργήθηκαν.

Είναι προφανές λοιπόν ότι τα βιολογικά παρέχουν ΑΠΕΙΡΟΕΛΑΧΙΣΤΗ προστασία της υγείας μας την οποία θα εξασφαλίζαμε για ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ αν φροντίζαμε ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ να γίνονται περισσότεροι έλεγχοι για όσους υπερβάλλουν και χρησιμοποιούν παράνομα και σε μεγάλες ποσότητες φυτοφάρμακα.

Κλείνω ΦΩΝΑΖΟΝΤΑΣ ένα μεγάλο ΟΧΙ στις ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΕΣ τιμές αγαθών πρώτης ανάγκης και επιτέλους να απαλειφθεί το φαινόμενο ελέγχου των μαζών δια του ψεύδους το οποίο ορίζει ως επικίνδυνα υλικά τα οποία ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ στο έδαφος.